สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรก คิดจะเขียนหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่แน่ใจจะเขียนดีไหม แต่ถ้าไม่ได้คำปรึกษา ดิฉันก็รู้สึกโลกแคบ คิดได้แต่ในมุมมองของดิฉันเองเท่านั้น
วันนี้จึงอยากปรึกษาปัญหากับชาวพันทิปค่ะ
เกริ่นก่อนว่าบ้านฉันเป็นครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่ลูก มีบ้านหลังเล็กๆอยู่ในชุมชนแออัด
ปัญหามีอยู่ว่าดิฉันมีปมกับแม่ค่ะ แม่เป็นคนขยันทำมาหากิน แต่ใช้เงินมือเปิบ(มีเท่าไหร่ใช้หมด ของแพงแค่ไหนก็ซื้อ แต่ซื้อในที่นี้คือซื้อใช้เอง)ไม่เอาครอบครัว ชีวิตมีแต่ญาติพี่น้อง ไม่เคยซื้อของเข้าบ้านแต่กับญาติเลี้ยงเค้าแบบไม่อั้น และไม่เคยซื้อของกินมาให้คนในบ้าน ทั้งๆที่พ่อทำงานหาเงินได้เท่าไหร่ก็ให้เขาหมด รวมทั้งสวนที่ร่วมลงทุนแต่ไม่เคยเห็นผลโดยพ่อบอกกับฉันว่า ให้เค้าไปเถอะ เขาจะได้สบายใจ
มีอยู่ช่วงนึงที่ฉันเพิ่งเรียนจบ พ่อก็ทำงานนอกบ้านน้อยลง ทำมั่งไม่ทำมั่ง เพราะมีธุรกิจส่วนตัวอยู่แล้วซึ่งรายได้ก็แค่มีพอกินพอใช้ให้ผ่านไปวันๆเท่านั้น (ส่วนฉันได้งานทำหลังเรียนจบ ไม่ได้ขอที่บ้านแต่ก็ไม่ได้ให้เนื่องจากเอาเงินไปผ่อนมอไซค์เพื่อใช้ไปทำงาน หมายเหตุ:บ้านอยู่3คนแต่มีมอไซค์คันเดียว) แม่ฉันเห็นแบบนั้นก็คิดว่าอยู่ไปก็ไม่ทำให้ชีวิตเขาเจริญขึ้น จึงย้ายออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวโดยเลิกลากับพ่อและให้เหตุผลว่าอยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
หลังจากแม่ย้ายออกไป พ่อฉันก็ทำงานนอกบ้านมั่ง เก็บเงินจากธุรกิจในบ้านมั่ง ภายในไม่กี่เดือนก็มีเงินเก็บหลักแสน และฉันเป็นคนดูแลเงินในบ้าน โดยถ้าพ่อได้มาจะเอาให้ฉันไปเก็บที่ธ. นิดๆหน่อยๆก็เก็บ แต่ได้เก็บแทบทุกวันเพราะพ่อเป็นคนไม่ใช้เงินเลย นอกจากค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ก็ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรแล้ว จึงมีเงินเก็บภายในไม่กี่เดือน
ปล.พ่อยังคงติดต่อกับแม่ตลอด และยังให้เงินแม่ใช้แต่อาจจะไม่ทั้งหมดเหมือนเดิม ส่วนฉัน ฉันไม่ได้ติดต่อกับแม่ คือไปทำงานแล้วก็กลับบ้านมานอน วนอยู่อย่างนี้โดยไม่ได้ถามสารทุกข์สุขดิบ(ใจจริงฉันโกรธแม่ที่ทิ้งพวกเราไปในยามที่เราลำบาก แทนที่จะช่วยกันคิดหาหนทางอื่น แต่กลับเอาตัวรอดคนเดียว)
หลังจากนั้นไม่นานแม่ฉันก็กลับมาอยู่เหมือนเดิมโดยให้เหตุผลว่าอยากอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นครอบครัว พ่อฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับมาครั้งนี้วิธีชีวิตเราก็เหมือนเดิม คือพ่อให้แม่เก็บเงิน มีเท่าไหร่ก็ให้เค้าเก็บหมด แต่ถ้าช่วงไหนหาเงินหมุนไม่ทัน ไม่มีตังจ่ายค่าสาธารณูปโภค พ่อก็จะไปขอเงินแม่ แต่แม่ฉันกลับบอกว่าไม่มี ให้พ่อไปหาเอาเอง หรือไม่ก็ไปยืมเค้าสิ
ฉันเป็นคนกลางที่รับรู้ทุกการกระทำในครอบครัว แต่บางทีก็ก้าวก่ายไม่ได้ แต่ฉันเห็นความไม่แฟร์ของพฤติกรรมเหล่านี้ ฉันรู้สึกอึดอัดและเคยคุยกับพ่อแล้ว แต่พ่อบอกให้เฉยๆ ทำให้เค้าสบายใจไป แต่เนื่องจากฉันย้ายกลับมาอยู่บ้านเห็นพฤติกรรมแบบนี้ทุกวันๆ เห็นความเห็นแก่ตัวของแม่ ฉันสงสารพ่อแต่ทำอะไรไม่ได้
คำถาม:ฉันควรทำอย่างไรดี ทุกวันนี้ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักแม่ฉันด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกโกรธอยู่ในจิตใจ ฉันเมินเฉยต่อแม่ แม่พูดหรือถามอะไร ฉันก็ไม่ตอบและเดินหนีเข้าห้อง ฉันรู้สึกว่าฉันบาปและฉันกลัวบาปที่ทำต่อบุพการี แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร จะออกไปอยู่คนเดียวก็สงสารพ่อ ฉันควรจะทำอย่างไรดีคะ?
ว่าด้วยปัญหาเรื่องแม่! เราจะบาปไหม?
วันนี้จึงอยากปรึกษาปัญหากับชาวพันทิปค่ะ
เกริ่นก่อนว่าบ้านฉันเป็นครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่ลูก มีบ้านหลังเล็กๆอยู่ในชุมชนแออัด
ปัญหามีอยู่ว่าดิฉันมีปมกับแม่ค่ะ แม่เป็นคนขยันทำมาหากิน แต่ใช้เงินมือเปิบ(มีเท่าไหร่ใช้หมด ของแพงแค่ไหนก็ซื้อ แต่ซื้อในที่นี้คือซื้อใช้เอง)ไม่เอาครอบครัว ชีวิตมีแต่ญาติพี่น้อง ไม่เคยซื้อของเข้าบ้านแต่กับญาติเลี้ยงเค้าแบบไม่อั้น และไม่เคยซื้อของกินมาให้คนในบ้าน ทั้งๆที่พ่อทำงานหาเงินได้เท่าไหร่ก็ให้เขาหมด รวมทั้งสวนที่ร่วมลงทุนแต่ไม่เคยเห็นผลโดยพ่อบอกกับฉันว่า ให้เค้าไปเถอะ เขาจะได้สบายใจ
มีอยู่ช่วงนึงที่ฉันเพิ่งเรียนจบ พ่อก็ทำงานนอกบ้านน้อยลง ทำมั่งไม่ทำมั่ง เพราะมีธุรกิจส่วนตัวอยู่แล้วซึ่งรายได้ก็แค่มีพอกินพอใช้ให้ผ่านไปวันๆเท่านั้น (ส่วนฉันได้งานทำหลังเรียนจบ ไม่ได้ขอที่บ้านแต่ก็ไม่ได้ให้เนื่องจากเอาเงินไปผ่อนมอไซค์เพื่อใช้ไปทำงาน หมายเหตุ:บ้านอยู่3คนแต่มีมอไซค์คันเดียว) แม่ฉันเห็นแบบนั้นก็คิดว่าอยู่ไปก็ไม่ทำให้ชีวิตเขาเจริญขึ้น จึงย้ายออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวโดยเลิกลากับพ่อและให้เหตุผลว่าอยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
หลังจากแม่ย้ายออกไป พ่อฉันก็ทำงานนอกบ้านมั่ง เก็บเงินจากธุรกิจในบ้านมั่ง ภายในไม่กี่เดือนก็มีเงินเก็บหลักแสน และฉันเป็นคนดูแลเงินในบ้าน โดยถ้าพ่อได้มาจะเอาให้ฉันไปเก็บที่ธ. นิดๆหน่อยๆก็เก็บ แต่ได้เก็บแทบทุกวันเพราะพ่อเป็นคนไม่ใช้เงินเลย นอกจากค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ก็ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรแล้ว จึงมีเงินเก็บภายในไม่กี่เดือน
ปล.พ่อยังคงติดต่อกับแม่ตลอด และยังให้เงินแม่ใช้แต่อาจจะไม่ทั้งหมดเหมือนเดิม ส่วนฉัน ฉันไม่ได้ติดต่อกับแม่ คือไปทำงานแล้วก็กลับบ้านมานอน วนอยู่อย่างนี้โดยไม่ได้ถามสารทุกข์สุขดิบ(ใจจริงฉันโกรธแม่ที่ทิ้งพวกเราไปในยามที่เราลำบาก แทนที่จะช่วยกันคิดหาหนทางอื่น แต่กลับเอาตัวรอดคนเดียว)
หลังจากนั้นไม่นานแม่ฉันก็กลับมาอยู่เหมือนเดิมโดยให้เหตุผลว่าอยากอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นครอบครัว พ่อฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับมาครั้งนี้วิธีชีวิตเราก็เหมือนเดิม คือพ่อให้แม่เก็บเงิน มีเท่าไหร่ก็ให้เค้าเก็บหมด แต่ถ้าช่วงไหนหาเงินหมุนไม่ทัน ไม่มีตังจ่ายค่าสาธารณูปโภค พ่อก็จะไปขอเงินแม่ แต่แม่ฉันกลับบอกว่าไม่มี ให้พ่อไปหาเอาเอง หรือไม่ก็ไปยืมเค้าสิ
ฉันเป็นคนกลางที่รับรู้ทุกการกระทำในครอบครัว แต่บางทีก็ก้าวก่ายไม่ได้ แต่ฉันเห็นความไม่แฟร์ของพฤติกรรมเหล่านี้ ฉันรู้สึกอึดอัดและเคยคุยกับพ่อแล้ว แต่พ่อบอกให้เฉยๆ ทำให้เค้าสบายใจไป แต่เนื่องจากฉันย้ายกลับมาอยู่บ้านเห็นพฤติกรรมแบบนี้ทุกวันๆ เห็นความเห็นแก่ตัวของแม่ ฉันสงสารพ่อแต่ทำอะไรไม่ได้
คำถาม:ฉันควรทำอย่างไรดี ทุกวันนี้ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักแม่ฉันด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกโกรธอยู่ในจิตใจ ฉันเมินเฉยต่อแม่ แม่พูดหรือถามอะไร ฉันก็ไม่ตอบและเดินหนีเข้าห้อง ฉันรู้สึกว่าฉันบาปและฉันกลัวบาปที่ทำต่อบุพการี แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร จะออกไปอยู่คนเดียวก็สงสารพ่อ ฉันควรจะทำอย่างไรดีคะ?